O nas

Gleba, na którą padło ziarno: Ruch Rodzin Nazaretańskich

W sytuacji powszechnego odchodzenia od Kościoła i zeświecczenia nasze czasy doświadczają również łaski „nowych ruchów”, w ramach których wielu chrześcijan odnalazło drogę do pogłębienia wiary i odkryło swoje osobiste powołanie.

Ruchy te są owocami działania Ducha Świętego, którego wyznajemy jako Pana i Stwórcę życia. Powstają one z wiary Kościoła, znajdują siłę w sakramentach i w wierności nauce apostołów. Ruch Rodzin Nazaretańskich jest jednym z nich.

Kard. Adrianus Simonis, Abp Utrechtu (ze wstępu do wyd. holenderskiego „Rozważań o wierze”)

Ten Ruch powstał, aby uświęcać – w najgłębszym znaczeniu tego słowa – rodziny, przez kierownictwo duchowe. 

Ks. prof René Laurentin, „Église qui vient au-delà des crises”

Książka „Rozważania o wierze” jest w znacznej części redakcją konferencji, które ks. Tadeusz Dajczer głosił w latach 1985-1991 do pierwszej wspólnoty Ruchu Rodzin Nazaretańskich w parafii św. Anny w Warszawie-Wilanowie. 

Ruch ten wywodzi się z grupy młodych ludzi, którzy początkowo skupili się wokół ks. Tadeusza Dajczera, w owym czasie wykładowcy Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie (obecnie Uniwersytet Kard. Stefana Wyszyńskiego) i cenionego duszpasterza akademickiego. Stworzyli oni wspólnotę o nazwie „Eklezja”. Wspólnota spotykała się najpierw w parafii Najświętszego Zbawiciela w Warszawie, gdzie ks. Tadeusz był rezydentem a później przeniosła się za nim do parafii św. Teresy od Dzieciątka Jezus przy ul. Tamka. Z czasem zaczęły w niej przeważać młode małżeństwa i rodziny. Wszyscy poszukiwali drogi głębokiego życia wewnętrznego, którą można kroczyć w zwykłej domowej codzienności. Nic dziwnego, że ostatecznie odnaleźli ją w naśladowaniu Świętej Rodziny z Nazaretu. Stopniowo we wspólnocie zaczynało przybywać członków i pojawiła się potrzeba stworzenia ram organizacyjnych. I tak w 1985 r. powstał Ruch Rodzin Nazaretańskich. Od samego początku ks. Tadeusz był dla członków wspólnoty spowiednikiem i kierownikiem duchowym. Dołączył do niego ks. Andrzej Buczel, którego nazywano „Wujaszkiem” w odróżnieniu od „Ojca”, którym był ks. Tadeusz. Kapłani poświęcali posłudze duchowej większą część swego czasu i byli coraz bardziej oblegani. Można bez żadnej przesady powiedzieć, że Ruch rodził się wokół konfesjonału. Wkrótce spotkania przeniosły się do parafii św. Anny w warszawskim Wilanowie. Odbywały się najpierw w salce parafialnej, a gdy zaczęło się robić ciasno, przeniosły się do kościoła. W 1987 r. brało w nich udział już kilkaset osób. Niektóre z nich przyjeżdżały z daleka: z Białegostoku, Wrocławia, Poznania i innych miast. Obaj kapłani mieli tak wielu penitentów, że powoli nie starczało dnia a nawet nocy, aby wszystkich przyjąć. W 1989 r. dość nieoczekiwanie pojawiła się grupka osób świeckich z księdzem z Meksyku. Przyjechali, bo ktoś im opowiedział o Ruchu. Okazuje się, że pragnienie Boga jest zaraźliwe. Wkrótce Ruch zaczął rozwijać się także w innych krajach, poprzez osobiste kontakty i świadectwo. W 1990 r. duża grupa księży, związanych z warszawską wspólnotą „Przymierze kapłańskie”, wybrała ks. Tadeusza za swojego przewodnika duchowego. Po jakimś czasie także oni podjęli posługę duchową w Ruchu, przekazując dalej to, co sami otrzymywali. Wkrótce obok nich zaczęło pojawiać się wielu kolejnych kapłanów z całej Polski i innych krajów. Również w łonie samego Ruchu zaczęły rodzić się coraz liczniejsze powołania. Dzięki obecności i posłudze tylu kapłanów Ruch mógł przybrać charakter masowy, stając się narzędziem uświęcania rodzin przez wspólnotę i indywidualne kierownictwo duchowe.

Ruch wykształcił właściwą sobie duchowość, czyli drogę do świętości. Stanowi ją zawsze naśladowanie Chrystusa z położeniem akcentu na konkretny aspekt Jego życia. Dla członków Ruchu jest to przede wszystkim życie naszego Pana pod opieką Maryi i Józefa w Nazarecie. Żyć duchowością Ruchu – to naśladować świętość Świętej Rodziny w codzienności przeżywanej z Bogiem i w braterskiej wspólnocie. To dążyć do zjednoczenia z Chrystusem przez komunię z Maryją. 

W początkach Ruchu jego duchowość była przekazywana ustnie przez założycieli i ich współpracowników. Miało to miejsce podczas rozmów indywidualnych, w sakramencie pokuty oraz na spotkaniach pierwszej wspólnoty. Głoszone konferencje były w znacznej mierze oparte na Piśmie Świętym, nauczaniu papieża Jana Pawła II, oraz na dziełach świętych, zwłaszcza św. Maksymiliana Kolbe, św. Teresy od Dzieciątka Jezus, św. Jana od Krzyża, św. Teresy z Avila i św. Faustyny Kowalskiej a później także św. Juana Diego. Wielki skarbiec duchowości Kościoła stawał się w ten sposób dostępny dla „zwykłych” wiernych świeckich. 

Później, wraz z liczebnym wzrostem Ruchu, pojawiły się materiały pisane, oparte na tych samych źródłach, odczytywane w czasie spotkań centralnych i wykorzystywane na grupach dzielenia w parafiach. W 1992 r. ks. Tadeusz Dajczer wydał książkę „Rozważania o wierze” (pierwsze wydanie miało miejsce rok wcześniej w jęz. hiszpańskim w Meksyku). Okazała się ona w niedługim czasie duchowym bestsellerem nie tylko w Polsce, ale na całym świecie. Dziś wychowuje się na niej do życia wiarą już kolejne pokolenie. Następnie szerszy zespół redakcyjny opracował serię zeszytów „Ku nowej ewangelizacji” (1992-2006). Stanowiły one wraz z „Rozważaniami o wierze” materiał na grupy dzielenia, a także – równolegle z tekstami czytań mszalnych – punkt wyjścia dla osobistej codziennej medytacji dla członków Ruchu. Wszystkie te materiały były próbą wyrażenia na piśmie duchowości Ruchu, w oparciu o Słowo Boże i duchową tradycję Kościoła. Dokładano wszelkich starań, aby ich wydanie, tak w Polsce jak i zagranicą, zostało poprzedzone aprobatą władzy kościelnej. 

Od 2007 r. podjęto pod opieką pasterzy Kościoła wysiłek głębszego odczytania, przemyślenia i sformułowania właściwego Ruchowi charyzmatu, czyli daru, którego za pośrednictwem Ruchu Duch Święty udziela Kościołowi. Ujęto w formę prawną zasady pracy formacyjnej i strukturę organizacyjną. 

Obecnie, już po śmierci założycieli (ks. Andrzeja Buczela w 1994 r. i ks. Tadeusza Dajczera w 2009 r.), Ruch w Polsce istnieje jako federacja ponad dwudziestu stowarzyszeń diecezjalnych, działając w oparciu o statut zatwierdzony przez biskupów polskich w 2013 r. W każdej diecezji Ruchem kieruje mianowany przez biskupa kapłan-moderator z pomocą animatorów świeckich. Grupy Ruchu działają przy parafiach pod opieką proboszcza lub wyznaczonych przez niego kapłanów. Od 2010 r. Ruch posiada Delegata Konferencji Episkopatu Polski, którym jest bp ordynariusz Andrzej Siemieniewski z Legnicy. 

Aktualne informacje o działalności Ruchu w Polsce można znaleźć na stronie internetowej: http://rrn.info.pl

Gdzie się spotykamy?